Fietsen met NAH

10 juli

Startpunt: gemeentehuis Wingene
Knooppunten: 25- 34 – 15 – 35 -80 -40 – 27 – 34- 25: 11.7 km

Dit was een verdienstelijke eerste poging. Rustige weggetjes leiden me door een typisch West-Vlaams landschap. Bij het begin was het even moeilijk. Op knooppunt 25 vond ik geen verwijzing naar het volgende knooppunt. Bijna was ik gewoon teruggekeerd. Ik vond het niet echt een goed begin. Met dit hoofd van mij kan ik het me niet permitteren om ‘in the middle of nowhere’ de weg kwijt te raken. Gelukkig herinnerde ik me nog van op de kaart dat het knooppunt in de buurt van de Hoogweg lag. Daar vond ik het juiste bordje wel. Met een klein hartje vervolgde ik de weg daar, maar die vrees was nergens voor nodig. De rest van de weg was geen probleem. Alle bordjes waren goed te zien. Het grootste probleem was de ferme tegenwind op het laatste stuk van de weg. Maar die kan je op een winderige namiddag als vandaag verwachten.

Bij terugkeer heb ik dan toch nog maar eens gezocht naar ‘het’ bordje. Aan de overkant van de weg blijkt er wel eentje te staan naar knooppunt 34. Dat zal ik onthouden. Soms zijn er blijkbaar meerdere bordjes in de buurt van een knooppunt.

17 juli

Startpunt: Wingene Wildenburg
Knooppunten 57 – 38 – 32 – 47 -49 – 28 – 29 – 31 – 38 – 57
: 11.6 km
Knooppunten 38 – 57 – 18 – 31 -38 -57: 4.4 km

16 km gefietst vandaag. Het grootste probleem was het vinden van het startpunt. Bij knooppunt 57 en 38 is het moeilijk parkeren dus had ik een herkenningspunt op de kaart uitgekozen om te parkeren. Dat punt (basisschool Wildenburg) is echter niet correct op de internetkaart aangeduid. Daardoor moest ik even zoeken naar het startpunt. Gelukkig bracht de papieren kaart het inzicht dat ik aan de verkeerde kant aan het zoeken was. Ik had wellicht beter kunnen parkeren bij de kerk of aan de overkant. Die is dichter bij knooppunt 57 gelegen (en dan heb je ook minder ‘drukke’ weg om langs te fietsen, want de N370 is toch wel een drukke weg. Daarna verliep alles vlot. Dit vind ik een hele mooie route. Hele rustige (wel niet altijd verharde, maar toch goed berijdbare) paadjes brengen je hoofdzakelijk langs en doorheen bosgebied. Door de bomen word je afgeschermd van de felle zon als die zoals vandaag bij momenten echt haar best doet. Weinig verkeer (behalve in het begin), vogeltjes, vlindertjes… wat moet een mens meer hebben. Ideaal voor een hoofd met NAH. Tussen de knooppunten 47 en 49 staan een paar banken langs de weg waarop je -indien gewenst- even kunt uitrusten of picknicken.
De richting die ik gekozen heb, is wellicht de minst inspannende. Op het einde (tussen knooppunt 31 en 38 word je beloond met een stukje bergaf. Fijn na de inspanning en doet ook deugd op een warme dag!

Te onthouden: Volgende keer misschien combineren met een wandeling rond knooppunt 47? Fototoestel meenemen voor de vlinders?

18 juli

Startpunt: kerk van Lapscheure
Knooppunten 68 – 58 – 82 – 63 – 67 – 22 – 17 -47 – 74 – 24 – 47 – 8 – 40 – 68: 17.8 km
Knooppunten 68 – 58 – 82 – 63 – 67 – 22 – 17 -47 – 74 – 24 – 47 – 54 – 40 – 68

Een rustige, groene route met mooie schaduwgedeeltes. Wie de tweede versie van de route volgt (of even afwijkt van de eerste) kan zelfs een idyllisch plekje vinden.
Ik ben gestart in Lapscheure omdat daar een parking op de kaart aangeduid stond en mij dat vertrekpunt in verband met de windrichting en het verdelen van de stukken die je in de zon fietst, het beste leek. Het bleek inderdaad een goede keuze te zijn. Voor de volledigheid wil ik vermelden dat er ook een kleine parking is in de buurt van knooppunt 8. Maar ik heb heerlijk gefietst.
Na mijn (ondertussen gebruikelijke) zoektocht naar de bordjes rond het vertrekpunt merkte ik al gauw de rust en het ‘groene’ van deze route. Eerst een goede drie km in de zon, daarna een heel lang stuk dat overheerst werd door schaduwrijke paadjes langs kanalen. Heel fijn fietsen. Verschillende picknickplekjes: aangelegde en andere. Maar het meest idyllische plekje vond ik toch tussen knooppunt 8 en 40. Fietsknooppunt 54. Whaw! Ik wist niet dat ze nog bestonden dit soort plekjes. Laat de foto’s voor zichzelf spreken.

Het handbediende overzetveer is een absoluut pluspunt. Volgens mij een ervaring voor wie met iets oudere kinderen fietst. Kies dan voor de tweede versie van de route. Dat wordt een onvergetelijke ervaring. Picknicken doe je dan uiteraard na de overzet. Daarna fiets je nog een viertal km naar de startplaats.
Je zult je auto wel even moeten laten ‘verluchten’ na deze fietstocht, want er is geen schaduwzone voorhanden… (tenzij je de route in de vooravond fietst, dan wel).

En voor wie geïnteresseerd is in de oorlog: één van de rustbanken tussen knooppunten 63 en 22 is er geplaatst door de weduwe van een RAF-piloot die om het leven kwam in de buut van Damme.

PS. Er is wel één knooppunt waarvan ik mij afvraag of het te doen is met een handgedreven fiets. Tussen knooppunt 8 en 40 ligt een plekje waar je linksaf en bergop moet. Volgens mij zou dat een probleem kunnen zijn.

23 juli

Startpunt: Het speelpleintje in de Toekomststraat in Hertsberge (bij Casa Luca)
Knooppunten: 60 – 68 – 64 – 49 – 47 – 60: 11.2 km

Ik had een korte route uitgestippeld omdat ik echt moe was en de moeilijkste meters waren ook deze keer de meters naar de voordeur. Het was een mooie avond en de route was rustig. Rustige dorpswegen brengen je langs mooie buurten en een paar authentieke huisjes. Maar ik heb vooral genoten van het laatste stuk van de route: vanaf het punt tussen knooppunt 64 en 49, waar je de heirweg verlaat. Dan kom je terecht in Bulskampveld. Je fietst langs het vogelopvangcentrum (de kasseien zijn wel nogal glad, dus opgelet met kinderen!) en door het bos. Dan kruis je even een mogelijke drukke weg, maar op dat moment was hij helemaal verlaten en daar zag ik de mooiste waarneming van deze route: een vuurvlinder. Het was een exemplaar dat symbool kan staan voor ons: hij had er wellicht al vele ‘vlieguren’ op zitten, maar hij bleef voor mij even mooi poseren.

kleine vuurvlinder

Voor mij een geslaagde route. Maar ik denk niet dat hij geschikt is voor fietsen die met de hand aangedreven worden. Rond knooppunt 64 stijgt de helling namelijk een flink stuk.

24 juli

Startpunt: Oostduinkerke, Noordzeedreef, de parking tegenover Domein Westhoek
Knooppunten: 24 – 96 – 88 – 74 – 65 – 62 – 58 -66 – 24: 15.8 km

Deze was een echte uitdaging. Ik merkte te laat dat dit stukje van onze provincie niet op de aangekochte kaart stond, maar ik besloot het er toch maar op te wagen. Tenslotte staan altijd overal bordjes. Helaas… hier heb ik een paar keer serieus getwijfeld, maar het is uiteindelijk wel goed gekomen. Ik heb ook geleerd dat het fietsnetwerk niet bij alle agenten gekend is. De twee vriendelijke agenten aan wie ik het vroeg, hoorden het in elk geval in Keulen donderen. Maar ze waren wel zo vriendelijk om me naar het bureau van toerisme door te verwijzen zo’n twee km verderop.
Ik ben er trots op dat het me toch gelukt is, ondanks de ontbrekende bordjes (door de wegwerkzaamheden? of zijn we in het Brugse Ommeland gewoon verwend?). Ook de zeewind waar je soms echt tegen moest vechten en de hoogteverschillen maakten dit een pittige route. Maar die deden nog deugd. Wat ik minder kon appreciëren, was dat de helft van de Belgen aan de kust leek te zitten… Van fietspaden kon je niet echt meer spreken. Zelfs op enkele ronde punten werd de rijweg gewoon ingenomen door voetgangers die niet eens uitkeken of er wel of niet verkeer aan kwam rijden. Niet echt aangenaam fietsen… De route is nochtans mooi aangelegd en je ziet mooie stukjes zeedijk van Oostduinkerke en Koksijde. Het stuk tussen de knooppunten 65 en 58, dat was het stuk dat mij het best beviel. Mooi, die Hoge Blekker. En leuk fietsen zo tussen de duinen (en de ezeltjes).
Ik heb de dag afgesloten met een picknick aan zee. Ook heel fijn! Wat kan een dagje aan zee (in mijn geval dan 4 uur) toch deugd doen!

Is deze route geschikt voor met de hand aangedreven fietsen? Ik ben vrij zeker van niet. Teveel hoogteverschillen, teveel volk op de fietspaden waarvoor je ‘ineens’ moet remmen.

25 juli

startpunt: Wingene dorp
knooppunten: 25 – 50 -22 -11 – en dan nog een stukje richting 60: 5.5 km (heen), dezelfde weg omgekeerd terug

Deze route brengt je naar het Kraaiveldbos, een klein stukje natuur in Hertsberge. Het is niet groot en er staan niet veel speciale planten, maar vandaag was het een vlinderparadijsje. Gehakkelde aurelia, bont zandoogje, oranje zandoogje, klein geaderd witje, landkaartje… allemaal waren ze van de partij en een paar wilden zelfs poseren. Ik vond ook de sporen van een ree (uitwerpselen en pootafdruk). Dus ze komen er. Wellicht bij vallende duisternis. Van de ijsvogel die aangekondigd wordt op het informatiebord, heb ik niks gemerkt. Komt hij er nog? De vertakking van de beek staat droog, dus dat zou wel eens het probleem kunnen zijn.
Ik heb vandaag niet de knooppunten gevolgd, maar de Peerstalstraat, maar dat raad ik je niet aan. Dat is eigenlijk gevaarlijk. Eén bestelwagen en een vrachtwagen brachten mij in gevaarlijke situaties. De eerste had zelfs fout kunnen aflopen. Niet voor herhaling vatbaar dus. Ik begrijp waarom deze straat niet in het fietsnet opgenomen is…

Een paar fotootjes van de vlinders die ik vandaag zag:

En de sporen van de ree:

26 juli

Startpunt: Beernem Oude Vaartstraat (nabij knooppunt 33)
Knooppunten: 88 – 33 – 89 – 94 – 26 – 62 – 96 – 66 – 59 – 88: 19.3 km

Vandaag gelukkig weer een rustige route. Geen verkeersperikelen. Ik krijg echt bewondering voor de mensen die het fietsroutenetwerk hebben uitgewerkt. Dit is echt goed doordacht. Ze zijn blijkbaar op de hoogte van de mooiste stukjes en vermijden de gevaarlijkste routes. Knap werk!
Deze keer kon ik een stuk fietsen langs de Vaart in Beernem. Dat is een mooi stukje natuurgebied (ik zag zelfs twee konijntjes) en het laatste stuk van de route is het fietspad langs de Vaart net volledig opnieuw aangelegd: een luxe-stukje. Echt! Ook alle andere stukken zijn rustig en goed te doen. Ik heb echter wel bedenkingen bij het stukje onverhard pad tussen de knooppunten 26 en 62. Ik ben niet 100 % zeker of dat wel te doen is voor fietsen die met de hand aangedreven worden, maar ik denk van wel. Maar bij het stuk rond knooppunt 62 stel ik mij de vraag of de hellingsgraad een probleem oplevert voor deze fietsers.
Ik heb geleerd dat het wel een goed idee zou zijn om altijd een fles water in de auto te hebben. Als ik zoals vandaag vergeet water mee te nemen, kan ik dan altijd nog die fles meenemen…
Ik heb de hele weg het Sint-Jacobskruiskruid goed bekeken (ben zelfs een paar keer gestopt), maar pas tegen het einde had ik geluk. Langs de vaart vond ik eindelijk een paar Sint-Jacobsrupsen. Dat was voor mij wel het hoogtepunt van deze route. Ik denk dat ik nog eens terug ga wandelen naar daar om deze zebrarupsen aan mijn fotodatabank toe te voegen.

28 juli

Startpunt: rond punt op Moerkerkse Steenweg
Knooppunten: 18 – 12 – 3 – 23 – 50 – 10 – 34 – 6 – 28 – 42 – 61 – 18: 13.6 km (ongeveer 15 km met het extra stukje Gemene weidestraat erbij

Dit is een goede route voor wie ‘even’ een groot uur tijd heeft. Hij is goed te doen, de wegen op zich zijn mooi, goed en ook veilig, maar verwacht geen rustige route.
Mijn favoriete stukjes van deze route zijn het begin en het einde: tot je ongeveer bij knooppunt drie komt, is het aangenaam en heel rustig fietsen en ook vanaf knooppunt 61 wordt het weer rustig, maar het hele stuk daartussen moet je rekening houden met nogal wat achtergrondgeluid van drukke verkeerswegen en dat was er vandaag voor mijn hersenen teveel aan. (Maar als je met zijn tweeën fietst stoort dat wellicht absoluut niet.) Er is een stukje gladde kasseiweg in Damme, maar voor al wie zich daar niet aan stoort, is de route goed  te doen. Aangezien het een zonnige dag was, was het af en toe wel goed ‘uitkijken’ voor de vlinders die op het fietspad van de zon zaten te genieten.

Tip: Wie het niet erg vindt om twee keer een hele drukke weg te dwarsen, zal bij knooppunten 3 en 23 even kunnen genieten van een klein stukje ‘Brugge binnenstad’ (een 100-tal m). Als je dit echter niet de moeite waard vindt en liever ‘doorfietst’, kun je eigenlijk bij de verkeerslichten nadat je het Zuidervaartje verlaten hebt, gewoon langs de ring (R30) blijven rijden tot net over de Damse Vaart Zuid. Zo vermijd je twee keer dwarsen van een drukke weg en het wachten voor een opgehaalde brug.

9 augustus

Startpunt: Sijsele: kruispunt van de Bolakkerstraat met het Oud Spoorwegpad
Knooppunten: 78 – 38 – 75 – 52 – 16 – 66 – 1 -2 – 78: 17.3 km

Deze keer was ik bij het plannen van de fietstocht begonnen met het zoeken van een paar stukjes onverharde weg en dat is blijkbaar een goede werkwijze voor mij. De stukjes onverharde wegen in deze tocht zijn echt fijn om te doen. Dat is echt ‘my cup of tea’. Het oude spoorwegpad is een stukje pad zonder verkeer midden in de natuur. Echt aangenaam en rustig fietsen. Ook de rest van de route is heel goed te doen. Mooi ritje. Ik ben even gestopt bij een kapelletje tussen knooppunt 16 en 66. Het is toch ook wel fijn dat er nog ‘gezorgd’ wordt voor dit soort stukjes van onze ‘geschiedenis’. Al is dit stukje wel eens aan een grondige schoonmaakbeurt en schilderbeurt toe ;-). Misschien fiets ik deze route nog wel eens, maar dan neem ik mijn fototoestel mee. Er zijn een paar stukjes ‘weg’ die echt mooi zijn. Die foto’s kan ik dan later misschien gebruiken bij een quote over de weg die wij afleggen…
De route is volgens mij goed te doen voor jong en oud met wat voor soort fiets dan ook. Alleen wie niet van kasseiwegen houdt, zal het tussen knooppunt 75 en 16 even wat lastig vinden.

 13 augustus

Startpunt: Polderstraat Sint-Kruis Brugge, nabij de kruising met het Zuidervaartje
Knooppunten: 12 – 3 – 98 – 5 – 49 – 46 – 4 – 27 – 23 – 3 – 12: 11.7 km

Dit leek me eerst wat ‘kort’ voor een fietsroute, maar toen dacht ik eraan dat dit misschien een mooie gelegenheid was om eens met mijn fototoestel op pad te gaan. En dat was het. Voor wie eens rond Brugge wil fietsen, langs onze Reitjes, is dit echt een mooie route. Ik heb wel af en toe eens getwijfeld of ik nog op de juiste route zat, af en toe miste ik een bordje bij een kruispunt, maar bij het volgende kruispunt werd telkens weer bevestigd dat ik goed had gekozen. Als je twijfelt, gewoon rechtdoor rijden, ook als dat betekent dat je een grote en drukke weg moet dwarsen.
De route is goed te doen voor elke soort fiets, maar houd er wel rekening mee dat je in het toeristische seizoen veeeeeeel toeristen op het fietspad vindt. Van snel doorfietsen is dus geen sprake, van slalommen des te meer. Maar met een fototoestel bij de hand is het een mooie route. Ik heb er toch wel bijna twee uur over gedaan omdat ik telkens weer wilde stoppen voor een fotomoment (of net iets langer tot er even geen toeristen op het plaatje zouden staan ;-)).
Ik had altijd gedacht dat rond Brugge fietsen een serieuze onderneming was, lastig en niet echt aangenaam. Wel, deze route heeft mij het tegendeel bewezen. Ik ben stiekem een beetje trots dat ik kan zeggen dat ik ‘rond Brugge’ gefietst heb.

15 augustus

Startpunt: Lage Duinenstraat Nieuwpoort
Knooppunten: 73 – 64 – 82 – 67 – 8 – 70 – 61 – 73: 7.8 km

Mijn doel voor vandaag was niet ‘fietsen’. Eigenlijk wilde ik naar Nieuwpoort om zeehonden te zien. Maar ik had een mogelijke route uitgestippeld voor als ik er geen zag. Ik had mijn fototoestel mee, dus werd het een korte route. Maar toch wel eentje om te onthouden.
Het parkeren was deze keer wel een probleem. In de Lage Duinenstraat is parkeren niet mogelijk. Er was gelukkig nog een plekje vrij bij het begin van de fietsroute, aan de kant van de weg. Dat was echt puur geluk, waarschijnlijk door het feit dat ik in de vooravond aan de tocht begon.

Het was een tochtje van ‘ervaringen’. Wie binnen de vaartijden bij de Oude zeedijk aan de rechteroever van de IJzermonding is (tussen knooppunt 73 en 64), kan daar overzetten met het veer ‘De nieuwe visie’. Dit is een gratis veer, mee ontworpen door de kunstenaar Roger Raveel dat plaats biedt aan 50 personen (waaronder 20 fietsers). Beide oevers en het veer zijn zo geconstrueerd dat ook personen met een beperking van deze ervaring kunnen genieten. Het veer vaart trouwens in beide richtingen. Voorzie ook tijd om eens te fietsen op het staketsel dat 543 m in zee uitsteekt (en zorg voor een extra pullover voor de zeewind). Van doorfietsen was bij mij geen sprake. Ik vond zoveel mooie plekjes onderweg waar ik gewoon even ‘moest’ stoppen, rondkijken en wat foto’s maken. De route brengt je onder andere langs een uitkijkpost over de haven, een pleintje met kleine fonteintjes waar je tussen kunt lopen (leuke ervaring voor kinderen), het Koning Albert I-monument en de jachthaven van Nieuwpoort. Dit was echter de eerste keer dat ik  de route niet correct heb afgelegd, want ik was op een bepaald moment de bordjes ‘kwijt’. Omdat ik echter wist welke richting ik uit moest (steeds de haven blijven volgen), ben ik die richting op gefietst en kon ik uiteindelijk de bordjes terugvinden.

Ik vond ook een zeldzaam pareltje langs de oude zeedijk aan de rechteroever: zeewolfsmelk. Jammer dat ik geen zeehondjes gezien heb, maar de tocht was zeker de moeite waard. Het zou zonde geweest zijn om deze tocht te doen zonder fototoestel.

27 augustus

Startpunt: dorpskern Wingene (parkeren kan bij het gemeentehuis)
Knooppunten: 25 – 34 – 15 – 35 – 80 – 14 – 54 – 86 – 89 – 82 – 42 – 27 – 34 – 25 : 24.6 km

Eigenlijk heb ik deze keer wel 30 km afgelegd. Mijn doel was eens door de 20 km grens heen te breken en in dat opzet ben ik geslaagd. Ik ben namelijk na knooppunt 82 verkeerd gereden. Ik voelde ‘nattigheid’ toen ik niet meer bij elk kruispunt een bordje tegenkwam, maar omdat de wegwijzer naar Wingene in deze richting wees, dacht ik dat ik juist zat. Een kruispunt met de grote weg leerde mij dat dit niet klopte. De kaart kon mij gelukkig weer via een andere weg naar een ander knooppunt brengen, maar het heeft mij toch wel wat extra kilometers opgeleverd. Ik weet niet of ik het bordje gemist heb of of het verwijderd was. Misschien rijd ik er nog wel eens met de wagen heen om dat te bekijken. Maar dit was ondanks alles toch een fijn fietstochtje. Ik heb mezelf bewezen dat ik meer dan twintig km kan fietsen. Fysiek gezien kon ik eigenlijk nog wel verder, maar mijn hoofd vond echter dat het welletjes geweest was. Deze keer gelukkig geen problemen met lekke banden (daardoor waren mijn twee vorige pogingen verkeerd gelopen). Geen speciaal ‘mooie’ route, maar toch wel aangenaam fietsen. De route is haalbaar voor iedereen.

3 september

Startpunt: Vierscharenstraat Gent (Sint-Denijs-Westrem, denk ik) nabij knooppunt 67
Knooppunten: 67 – 88 – 22 – 76 – 86 – 90 – 88 – 85 – 72 – 71 – 74 – 67 : 17.9 km

Deze keer heb ik een ‘avontuur’ beleefd. Alles verliep heel goed tot bij knooppunt 72. In de buurt van de autosnelweg moet je richting knooppunt 71. Een bordje wijst je netjes de juiste weg, maar die weg is het probleem. Wegenwerken zetten je voor een uitdagend parcours dat je best te voet aflegt. Anders kom je er niet zonder geschaafde knieën uit, denk ik.
Net toen ik dacht dat er geen einde aan kwam en mij afvroeg hoe de bewoners boodschappen kunnen aanvoeren, kwam het einde in zicht: een kruispunt met de grote weg. Helaas ontbrak het bordje naar het volgende knooppunt daar… Twee zusters konden mij niet op weg helpen, maar na een aantal minuten zoeken en twijfelen had ik het dan toch uitgepuzzeld. Ik moest de grote weg dwarsen. Knooppunt 71 was binnen bereik. Knooppunt 74 dat daarop volgde echter niet… Ik moest daarvoor de Leie over in het veertje dat (u raadt het al) niet meer werkte. Ik was een kwartier te laat, leerde het bordje dat ik na een zoektocht toch vond. Daar stond ik dan: op voor mij onbekend grondgebied, zonder kaart, geen idee wat ik moest doen.
Gelukkig wonen in Baarle blijkbaar ook nog zeer hulpvaardige mensen. Nadat ik van een collega-fietser een hele uitleg had gekregen over hoe ik toch aan de overkant van de Leie kon geraken zonder bootje, besloot die dat hij een stuk met mij zou meerijden. Ik protesteerde niet, want ik had tijdens zijn uitleg al gedacht dat dit wel een hele uitdaging zou worden. Ik zal mijnheer niet gauw vergeten. Hij heeft mijn dag echt ‘goed’ gemaakt. Ik vond het zo’n vriendelijk gebaar. En het heeft mij wellicht een ferme zoektocht en heel wat stress bespaard. Bedankt dus, mijnheer, u zult dit wellicht nooit lezen, maar u hebt ervoor gezorgd dat dit een leuke ervaring in plaats van een moeilijke werd. Toen ik aan de overkant van de Leie kwam, vond ik onderweg gelukkig een bordje naar knooppunt 67. Ik besloot het erop te wagen dat het over het knooppunt ging waar ik vertrokken was en dat bleek gelukkig te kloppen. Dit is een ervaring die ik niet gauw zal vergeten! Er zijn nog zeer behulpzame mensen die echt een verschil maken!

 8 september

Startpunt: Beukenlaan 86 Gent (parkeren kun je in het kleine straatje aan de overkant)
Knooppunten: 56 – 62 – 57 – 58 – 61 – 71 – 74 – 67 – 63 – 56: 22.8 km
Opgepast: tussen knooppunt 71 en 74 zit een veer. Het vaart slechts tot 19 u in de zomer en vanaf oktober enkel in het weekend!

Dit was een uitdaging. Het startpunt was makkelijk te vinden, maar het bordje naar routepunt 62 niet. Die wegwijzer vind je alleen bij het tankstation. En dan was er nog even de twijfel of het nu naar links of schuin naar links was, maar mijn buikgevoel bleek juist te zijn. Het was niet de bedoeling linksaf te slaan, maar wel schuin links af naar het water toe. Ook daar aangekomen was het nog even twijfelen en had ik toch verkeerd gekozen, maar al gauw stond ik voor een hekken dat aangaf dat dit echt niet de juiste weg was. Dan maar terug en deze keer langs de ringvaart. Daar is het niet echt rustig rijden. Voor mij was er veel te veel verkeerslawaai en ik twijfelde of ik wel een goede route had uitgekozen. Ik had nochtans nogal wat onverharde paadjes gekozen, dacht ik. Maar al snel werd ik beloond en mocht ik inderdaad de ringvaart verlaten en dat eerste stuk heb ik dan echt genoten. Een onverhard pad brengt je langs de Leie en dat eerste stukje is echt genieten: een mooi stukje natuur.
Ik had voor onverharde paden gekozen en kreeg die ook. Een paar waren echter een echte uitdaging voor mijn slechte evenwicht. Twee keer ging het bijna mis. Twee keer ook was het pad echt te smal om de fietsers die uit de andere richting kwamen te kunnen kruisen. Maar het was ook heel vaak gewoon fijn en rustig fietsen. Die stukjes langs de Leie zijn soms echt prachtig. Sommige woningen en bijhorende tuinen zijn echt pareltjes. Maar ook de oevers van de Leie zelf zijn je aandacht meer dan waard.
Nabij knooppunt 74 was ik het spoor even bijster. Na een paar km fietsen zonder bordjes gezien te hebben, besliste ik ineens dat ik wellicht op de verkeerde weg zat. En dat bleek te kloppen. Ik had een bordje voor een afslag gemist. Daarna heb ik nog een paar keer getwijfeld, maar dat bleek achteraf niet nodig te zijn geweest. Ik was goed bezig, maar op die onverharde paden vond men het blijkbaar niet nodig nog bordjes te plaatsen.
Kort samengevat: geen 100% rustige route, want je rijdt soms langs de E40 en de ringweg en niet geschikt voor kleine kinderen en met de hand aangedreven fietsen vanwege de te smalle paden, maar ik ben toch wel blij dat ik deze route gefietst heb. Het veertje, het natuurgebiedje bij het begin en het langs de Leie fietsen waren voor mij de hoogtepunten.

10 augustus

Startpunt: Oude Vaartstraat Beernem (ter hoogte van knooppunt 88)
Knooppunten: 88 – 76 – 56 – 71 – 82 (en de omgekeerde weg terug): 18 km

Het doel was een rustig fietstochtje, niet te lang en met de mogelijkheid om te stoppen in de Warandeputten. Op dit moment komt daar dagelijks een visarend langs om te ‘jagen’. Een niet zo alledaags zicht…
En rustig was het. Het is aangenaam fietsen langs het Kanaal. Nauwelijks ander verkeer dan fietsers, een goed berijdbaar pad, de rustige omgeving van een kanaal met af en toe wat watervogels: my cup of tea dus. Onderweg verwonderde ik me over de bunkers die daar nog langs het kanaal stonden. Had dit gebied dan een belangrijke rol gespeeld in de oorlog? Een gids in het natuurgebied kon het mij vertellen: de bunkers werden gebruikt als schuilplaatsen tijdens de tweede wereldoorlog bij luchtaanvallen. De bemanningsleden van de aangemeerde schepen konden er hun toevlucht zoeken. Ondertussen zijn er wel al een paar afgebroken.

Na 12 km fietsen ben ik op mijn terugtocht gestopt bij de Warandeputten, maar de visarend heeft zich niet laten zien. Helaas. Ik heb desondanks ook van dit tochtje genoten. En ik heb bewondering voor degene die dit logo ontworpen heeft. Je moet het maar kunnen: met een paar lijnen een activiteit weergeven. Ik vind het knap.

IMG_8621.JPG

oktober

Startplaats: Beelkens (Beernem) nabij knooppunt 97
Knooppunten: 97 – 92 – 55 -31 – 38 – 32 – 47 – 49 – 28 – 29 – 20 – 23 – 63 – 59 – 66 – 96 – 36 – 48 – 97: 19.7 km

In de omgeving van Wingene is dit één van de routes waarbij je voor een groot gedeelte over rustige paden fietst. Rustige wegen tussen de velden of in de bossen. Tot knooppunt 29 was het dan ook echt genieten. Daarna kwam een stuk langs de drukke weg. Dat vind ik altijd minder aangenaam, maar dit deel maakt maar een klein stukje van het parcours uit. Zo’n 2.5 km (tussen knooppunten 29 en 23). Na een viaduct onder de spoorweg (niet haalbaar voor met de hand aangedreven fietsen volgens mij), werd het weer beter. Ik heb een stukje van Beernem leren kennen dat ik tot nu toe nog niet kende. Een kleine meid op haar fiets vroeg naar mijn naam. ‘En wie noem jij?’ Zo schattig. Geen drempelvrees voor het leggen van contacten, gewoon, zomaar vragen aan iedereen die langskomt wie ze zijn.
Wat verderop komt ook weer het knooppunt (48) waar met de hand aangedreven fietsen het moeilijk zouden kunnen krijgen: om over de autosnelweg te raken, moet je immers een stuk ‘klimmen’.
Wel een veilige fietsroute, dus misschien toch wel eens voor herhaling vatbaar. Maar dat zal wellicht dit jaar niet meer zijn, nu zal de regenperiode binnenkort toch wel gaan komen. Helaas!




%d bloggers liken dit: