Reculer pour mieux sauter

28 07 2018

Zo formuleerde mijn dokter het. Oftewel: rust. Platte rust omdat ik niks anders kan. Voor lotgenoten zal het in elk geval niet vreemd klinken. Maar doen we het ook? Durven en kunnen we eraan toegeven?





Een beter brein

8 11 2017

Ik lees wel vaker boeken over onze hersenen. Het interesseert me sinds de mijne het zo moeilijk hebben. Maar het boek dat ik nu meenam uit de bib gaat niet zozeer over hoe onze hersenen werken, maar over alles wat in breinland nu bestaat en hoe men probeert het brein in kaart te brengen en zelfs ‘na te bouwen’. Een aantal van die dingen verbazen me, andere me echt bang. Ik vraag me bijvoorbeeld ook af of het echt ooit zo ver zal komen dat mensen echt zouden overwegen om een spijkerbedimplantaat te nemen om hun goed werkende brein nog beter te maken… Ik hoop het niet.

Maar dit stukje uit het boek zal ik onthouden en wil ik jullie ook meegeven. Ik citeer Niki Kortewegs besluit:
‘Voor nu is het zaak me op mijn eigen kleine stapjes te blijven richten. Een beter brein, weet ik nu, dat is iets waar je elke dag aan moet werken. Het vergt discipline, toewijding en vooral plezier. Elke dag weer gezond eten, actief zijn, mediteren, afleidingen indammen en dingen doen waar ik blij van word. Ik sta op en pak mijn spullen. Het is tijd om te dansen. Ik klik mijn bureaulampje uit, en ga.’

Ik neem me nog maar eens voor om de woorden ‘vooral plezier’ en ‘dingen doen waar ik blij van word’ serieus te nemen. De discipline en toewijding, die zijn er – altijd al geweest trouwens. Dat plezier, dat is blijkbaar toch ook veel belangrijker dan we zelf altijd denken. We zijn hier in Vlaanderen zo ‘getraind’ om ‘voort te doen’…

 





Mooie momenten

30 04 2017

Vandaag heb ik ‘vitamientjes’ opgedaan. Vitamientjes voor het hart…

Ik vond een meertje dat de knobbelzwanen blijkbaar wel leuk vinden. Ik vermoed dat ze het zullen gebruiken als broedplaats. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hen groot gelijk geef: een blauw ‘meertje’ in een rustige omgeving, tussen de weilanden. Ik heb weinig mooiere plekjes gezien. Ik was sprakeloos. In de wei ernaast speelden twee hazen. Helaas voor hen lag er aan de zijkant ook een vos op de loer, maar dat hadden ze nog niet door. Het zag er niet naar uit dat de vos succes zou hebben in zijn jachtpoging.

Bij een ander natuurgebied, ook bij een meer, had ik het geluk een rode wouw te zien overvliegen. Wat een mooie en sierlijke vogel! Ook hier genoot ik.

Ik heb op beide plekjes even een paar minuten genomen om het zicht ‘in te drinken’, het in me op te nemen: de schoonheid van het landschap, de rust, het ontbreken van straatgeluiden, het blauwe van het water, het gevoel dat ik bij dit alles had…

Dit soort herinneringsmomenten zijn goud waard. Ik hoop ze te ‘gebruiken’ op een moeilijk moment. Als ik dan aan hier terugdenk, vind ik misschien iets van het gevoel terug dat ik vandaag had.

IMG_2442





Cadeautje?

13 03 2017

Vorige week was de week van de vrijwilliger. Ik heb een tijdje het geluk gehad een lieve vrijwilliger te kennen die een keer in de maand samen met mij iets wilde doen. Fijn gevoel was dat. Vandaar deze blogpost.
Zoek het niet te ver als u zich afvraagt wat u voor ons kunt doen. Een welgemeend bezoekje is een heel mooi geschenk. Echt!scan0001





Wishful thinking?

17 02 2017

Ik ben de laatste tijd vaak bezig met de vraag hoe ik nu verder kan en moet. Ik kan nog veel, maar niet lang na mekaar. Anderhalf uur tot twee uur maximum is voor mijn hersenen meestal meer dan genoeg. En toch wil ik nog een verschil maken. Ik wil ook iets betekenen voor mensen.

Door de beperkingen die mijn brein me oplegt, lukken grote en intensieve ondernemingen me niet meer tenzij ik ze zonder tijdsdruk zelf mag plannen en over een lange periode mag spreiden. Dan lukt het soms wel. Ik merk echter dat mijn hersenen ook met kleinere opdrachten na een paar weken al een pauze nodig hebben. Ik mag het dus niet te groot en te ver zoeken. Maar ik geloof in de mogelijke verdere vooruitgang van mijn brein en ik denk dat die het grootst kan zijn als ik betrokken zou worden bij interessante, maar beperkte uitdagingen.

Op school geloofden wij heel sterk in de ontwikkelingskracht van de kinderen zelf. Geef kleuters een rijke, uitdagende omgeving en ze leren ‘vanzelf’. Ze ontwikkelen zich steeds verder. Die rijke omgeving is heel belangrijk. Ze moeten activiteiten aangeboden krijgen die hen interesseren en dan gaat het als ‘vanzelf’. Het zou fijn zijn als ik ook zoiets zou kunnen organiseren: een rijke omgeving voor mijn brein.

Zelf denk ik dat ik het best zou ‘functioneren’ met ‘projectjes’. Dingen waar ik enkele weken een paar uur kan aan meewerken en die ik dan daarna  (even) weer los kan laten. Wat mij betreft zelfs telkens weer in een andere ‘setting’. Ik geloof dat dat mij erg veel positiefs zou kunnen opleveren: positieve, ‘gewone’, ‘professionele’,  sociale contacten, nieuwe interesses, een goed gevoel over mezelf omdat ik nuttig bezig ben, maar  ook ‘leerwinst’: hersenen die uitgedaagd worden, maken immers nieuwe verbindingen. Daar blijf ik in geloven.
Men zou wel begrip moeten kunnen opbrengen voor mijn beperkingen: het niet te groot en te intensief willen, begrip hebben voor mijn beperking in ‘uren’, begrijpen dat ik het zelf moet kunnen plannen op de momenten dat het voor mijn brein kan, maar…
Er is nog zoveel waar ik een verschil zou kunnen maken of waar ik echt iets over te zeggen heb. Het zou dus volgens mij een ‘win-win-situatie’ zijn.
Dus blijf ik hopen en zoeken…





You tube en slaapproblemen?

6 05 2015

Na weer een vreselijke nacht, was ik vanmorgen de wanhoop nabij. WAS, want toeval of niet, vanmorgen las ik op een site met hersenweetjes die ik volg een artikel over een you tube filmpje. Het was bedoeld als natuurfilmpje, maar wordt nu gebruikt in een studie voor mensen met slaapproblemen. Mijn aandacht was getrokken. Ik heb het filmpje even bekeken en laten opstaan terwijl ik ontbeet. Al na een tiental minuten voelde ik waarom het onderwerp is van een studie. Dus besloot ik het te proberen. Ik heb het laten opstaan (het is een filmpje van 8 uur), ben in de zetel gaan liggen en ben net wakker geworden uit een stuk kwaliteitsslaap (het filmpje was toen 3:45 min ver). Deze slaap was niet op het juiste moment, akkoord, maar eigenlijk wel, want nu kan ik straks toch even wat foto’s gaan nemen van mijn favoriete nichtjes repetitie en DAT is het belangrijkste. Ik ben blij. En ik heb iets dat ik vannacht kan proberen. Ik zal het een uur voor ik ga slapen opzetten. Eén probleem, ik kan het niet meenemen  naar de slaapkamer. Maar we kunnen in elk geval proberen.

Voor wie het interesseert:

Het filmpje vind je hier.
Het artikel hier.





Passie

13 04 2015

Vanmorgen kreeg ik een berichtje van een oud-collega. Het berichtje bevatte een link naar een you tube filmpje. Dit is wel een heel speciale en het treft mij omdat het gaat over het volgen van je passie. Door de gevolgen van de hersentumor is mijn passie: ‘mijn’ school, de kinderen, de ouders, de collega’s mij ontnomen. Ja, dat is het juiste woord, want ik heb naar mijn gevoel geen eerlijke kans gekregen. Men wilde mij van de ‘loonlijst’. En dat is hard. Nog altijd.

De man in dit filmpje heeft ook een passie. Ik denk dat hij een voorbeeld kan zijn voor velen. Ik ga dit filmpje in elk geval bij mijn favorieten plaatsen. Niet omdat ik van plan ben dit ook te gaan doen, maar omdat het mij zal helpen om vol te houden in mijn strijd naar het mogen en kunnen doen van mijn nieuwe passies.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=oxcftjJ39BU





Vergeet-me-nietjes

28 02 2015

Ik vond deze week een mooi symbool bij Action: eentje dat ik zal onthouden als mogelijk cadeautje voor iemand die het op één of andere manier lastig heeft. Ze verkopen daar setjes met twee bloempotjes om vergeet-me-nietjes in te planten. Ik zou het een mooi symbool vinden om er eentje zelf te houden en het andere aan iemand anders te geven met de boodschap erbij dat er net zo eentje bij mij thuis staat om aan die persoon te denken.

Het zal wel niet de bedoeling van Action zijn, maar het was het eerste waar ik aan dacht toen ik ze zag…





Hou vast!

12 11 2014

Als de tranen je verblinden
en je kunt je pad niet vinden,
zoek dan desnoods
een uitweg op de tast
en hou vast!

Houd dan vast in je strijd!
Houd je hoofd hoog geheven!
Houd vast aan je streven.
Houd vast aan de tijd.
Blijf altijd geloven
in wegen naar boven
ook als het leven je loslaat.

Hou vast!

De woorden die Dana Winner zong terwijl ik van de kinesist terug naar huis reed. Het was alsof ze ze voor mij persoonlijk zong. Ze troffen me zo erg dat ik ze met jullie wil delen. Ik hoop dat ze jullie even goed doen als mij. Het lied is wel gemaakt voor een andere patiëntengroep, maar ook ik zal er mij aan vasthouden…

Voor wie het hele lied wil horen:http://www.youtube.com/watch?v=Swnvj8qOpgw





Fijne attentie

16 10 2014

Vanmorgen bracht de postbode een gehandtekende foto van één van de ‘celebreties’ van Strictly come dancing (BBC). Daar heeft een vriendin van mij voor gezorgd. Ze traint toevallig in de ‘health club’ waar hij met zijn professionele danspartner oefent. Ik ben eigenlijk niet het soort persoon dat gehandtekende foto’s en zo verzamelt, maar dit vind ik een echt mooi gebaar. Dat ze de moeite gedaan heeft om dat voor mij te vragen (hij is zelfs gepersonaliseerd aan mij gericht) en dat ze het adres al had geschreven en hem mijn voornaam nog heeft laten schrijven, vind ik hartverwarmend. Dit krijgt een speciaal plaatsje, gewoon omdat het vertelt dat ze echt aan mij denkt.

Het zijn dat soort ‘kleine’ attenties die voor ons heel groot zijn en echt een verschil maken.

Thanks Ann!!!