Herfst

30 09 2017

Neen, de herfst is niet mijn favoriete seizoen. Ik heb nu al heimwee naar het kunnen maken van fietstochtjes, wandelingen in de zon, genieten van de mooie bloemen, … Maar vandaag was er toch nog een stukje van de dag een beetje zon en ik heb wat tijd doorgebracht met een andere passie van mij: fotografie. In dit geval van de paddenstoelen die ik zag. Dan is er alleen maar de paddenstoel en de instellingen van mijn toestel om het beeld zo mooi mogelijk te krijgen. Al de rest verdwijnt op zo’n moment naar de achtergrond…

paddenstoelen





creatieve Kerst

24 12 2016

Wat doe je als je ziek in je zetel ligt, geveld door een virusje dat je luchtwegen heeft uitgekozen om ‘even’ wat last te veroorzaken? Juist, je werkt wat dingen af waarmee je eerder begonnen was en je maakt zelf kerstkaartjes…

Prettig Kerstfeest, iedereen!





Herfstzonnetje

25 10 2015

IMG_3363

Vanmiddag kon ik het herfstzonnetje niet weerstaan. Ik motiveerde mezelf door te zeggen dat het misschien de laatste mooie dagen zijn. Dus stapte ik de badkamer in om mezelf klaar te maken voor een boswandeling. Toen ik klaar was, was het zonnetje helaas weg, de pijn echter niet. Maar omdat de auto al buiten stond, ben ik toch vertrokken. Soms zijn het kleine dingen die helpen om een stap toch te zetten.

Duizelig en met een slakkengangetje slenterde ik door het stukje bos waar op dit moment helaas niet zoveel meer van overblijft.  Grote machines hebben stukken natuur opgeëist – hopelijk met de bedoeling om het straks weer mooier te maken. Dat zou ook het vluchtende hertje dat ik bij mijn aankomst zag, willen, denk ik. Maar mijn wandeling startte dus toch al met een bijzonder moment. Zo vaak krijg je tegenwoordig niet de kans om een hertje in de natuur te zien.

Naast de pijn had ik ook mijn grote vriend meegenomen: mijn fototoestel. En ik zag dat dat goed was. Want ik vond toch een paar pareltjes die aan die machines ontsnapt waren. Die vriend zorgt er dan voor dat ik door de pijn heen bijt en toch door de knieën ga om dicht bij de grond een klein stukje wonder vast te leggen. Een getuigenis van iets dat de mens onmogelijk zou kunnen creëren. Weer recht staan was op sommige momenten heel moeilijk, maar toch was het het waard. Ik ben blij dat ik doorgezet heb. Misschien kunnen jullie hiervan evenveel genieten als ik…

  IMG_3373

 

IMG_3351





Op zoek naar vlinders

23 07 2015

Fladderend
op zoek
tussen de bloemen
naar een zonnig plekje.
Vlinders.kleine vuurvlinder website klein

Dit elfje en deze blogpost zijn het resultaat van mijn poging om me niet te enerveren en om te proberen de hoofdpijn te vergeten. Slapen lukt niet. Ik heb mijn middagrust vandaag niet gehad door een afspraak voor mijn arm… Wellicht is dat de oorzaak. Over grenzen gaan resulteert in nog slechtere nachten.

Dus sta ik dus maar weer op en ga op zoek naar een mooie tekst om mijn gang mee op te fleuren: iets met vlinders. Mensen hebben het vaak moeilijk om verder te kijken dan de rups (zo’n ding dat je last bezorgt en veel mensen liever niet in hun tuin vinden). Maar eigenlijk is zo’n rups een vlinder-in-de-maak. En dat zijn wij ook. Vandaar dus de nood aan vlinders in mijn gang ;-).

Zoeken tussen de elfjes en de haiku’s geeft mij het idee, de zin en de inspiratie om er zelf eentje te maken. Dan is het ‘op mijn lijf ‘(en dat van jullie) geschreven. Ik wil iets positiefs, want ik wil iets maken met lichtgeel en -groen zodat ik elke ochtend vrolijke kleurtjes zie na het ontwaken. En toch wil ik verwijzen naar onze realiteit van zoeken, van nieuwe mogelijkheden moeten/willen vinden en over onze nood aan zon en bloemen in ons leven.

PS. Als je de vlinder op de foto goed bekijkt, dan zie je dat ook hij een tweede kans gekregen heeft, maar niet helemaal ongehavend uit de strijd gekomen is.





Een wijze sprinkhaan

11 06 2015

Ik had deze middag een vriendje. Dit beestje wilde met mij meelezen. Hij was zelfs zo geïnteresseerd dat hij bleef zitten terwijl ik mijn camera boven ging halen en wilde nog poseren ook. Een mooi moment!

sprinkhaan





Moet er nog zand zijn?

5 05 2015

Gezocht:
Zandmannetje dat elke avond langs wil komen bij een patiënt met problemen bij de formatio reticularis na een operatie. Patiënte kent de regels van de slaaphygiëne als geen ander, maar haar brein kan de belangrijkste ervan niet toepassen: een hele dag wakker en actief blijven (aangezien de hersenen gekwetst zijn, kunnen ze dat absoluut niet). Graag zandmannetje met zand van excellente kwaliteit. Dankbaarheid verzekerd!

zand

 





Tijd…

13 10 2014

Deze heb ik zelf gemaakt. Het idee bestond al lang. Het broedde al een hele tijd. En vorige week leek het juiste moment gekomen om het ook echt uit te voeren. Al wat erop staat is symbolisch voor iets van deze ‘reis’.
IMG_7844

De foto’s heb ik zelf genomen. Fotografie is al lang een hobby van me, maar nu is het ook een soort ‘uitlaatklep’ geworden.

We zijn allemaal vlinders in de maak, nu nog ‘rupsen’… Maar in elk van ons schuilt een vlinder. En de dag dat we dat weer worden, komt elke dag een stukje dichterbij.

De rups is Cazina, die hier in mijn huis een vlinder geworden is… Ik heb een paar keer gedacht dat het fout liep, dat het helemaal de verkeerde kant op ging, maar ze is uiteindelijk een prachtige koninginnenpage geworden.

Het citaat vond ik in een citatenreeks en het sprak me meteen aan. Ik heb veel achtergelaten, veel op moeten geven door wat mij overkomen is. En ik hoop dat het ‘ooit’ vervangen wordt door een nieuw en vol leven. En ik vermoed dat ik niet de enige ben met die wens.

Op dit moment werkt de klok nog niet. Het mechanisme dat ik voor de klok kocht, blijkt niet te werken… Ook symbolisch 😉 ? Maar dit is alleen maar een kleine ‘omweg’. Lukken zal het!





Een wonder…

26 08 2014

En weer heb ik het wonderlijke moment gemist. Toen ik vanmorgen opstond, vond ik dit. De lang verwachte vlinder was er. En het is een prachtexemplaar geworden. Ik verwachtte het wel ‘binnenkort’, maar pas vanaf morgen. De vleugels ‘schenen’ gisteren vrij duidelijk door de huid van de pop heen, maar ik dacht dat hij een zonnig moment zou ‘uitkiezen’. Niet dus… Hij heeft een paar uur nodig gehad om goed te drogen, maar uiteindelijk heeft hij toch voor de wijde wereld gekozen. Ondanks de regen. Ik vind het knap. Zoiets moois, zo’n heel proces zou de mens toch niet kunnen bedenken. De natuur is wonderlijk. Geniet maar mee, al kan een foto nooit weergeven hoe het ‘echt’ is.

IMG_6272

Rose-Anne, deze draag ik aan jou op. Vlieg samen met deze vlinder de zon tegemoet!

En voor alle patiënten: ik heb vandaag twee keer gehoord dat de kans dat zoiets je in je huis lukt, niet erg groot is. Dat doet mij denken aan de spreuk die ik hier staan heb omdat ik mij eraan vast houd: ‘Ze wisten niet dat het onmogelijk was, dus ze hebben het gedaan… (Mark Twain)’

Maar voor alle vlinders die hier nog zouden willen logeren: ‘Wil je alsjeblieft het moment van uitkomen wat beter plannen? De voormiddag is voor mij geen passend moment. Echt niet. Ik was een half uur nadat ik opgestaan was al kotsmisselijk en dat is niet echt beter meer geworden… Het beste moment om in mijn huis een vlinder te worden is na vier uur in de namiddag. ;-)’





Niet opgeven…

13 08 2014

Cazina is niet meer… MAAR!!!! In zijn plaats hangt nu een hele mooie pop.

Cazina

De rups zoekt een plaatsje aan een tak, hangt zich daar vast en blijft onbeweeglijk hangen. Uiterlijk lijkt er niks te gebeuren, maar inwendig is een heel proces aan de gang.

En net op het moment dat je het niet meer verwacht, is daar de pop.

En net op het moment dat je het niet meer verwacht, is daar de pop.

Eergisteravond begon het hele proces van verpoppen met een rups die heel ongedurig rondkroop en ik die mij zorgen maakte of dat nu het verpoppen was dat begon of dat het beestje op zoek was naar eten en niet vond wat het nodig had.
Gistermorgen hing het dan aan de tak in zijn geïmproviseerde ‘huis’. En ik was nog altijd bezorgd, want het verliep wat raar, de draadjes verschenen maar niet, soms zat hij tegen de tak, soms niet, hij hing op een bepaald moment helemaal krom enz… Maar een verpoppende rups mag niet gestoord worden, dus bleef ik ervan af (ook zijn afval is moeten blijven liggen tot in de late namiddag). Tegen de avond waren er nog meer zorgen, hij leek wel te krimpen en te verschrompelen. Was de ondergrond wel vochtig genoeg? Had ik iets fout gedaan? Het internet bracht een beetje ‘geruststelling’. Na veel zoeken vond ik een site van iemand die ook zo’n experiment gedaan had en die beschreef dat zo’n verpopping wel 30 uur duurt. Maar toen ik vanmorgen opstond, was er nog altijd niks veranderd, behalve dat hij er nog schrieler uitzag. Ik ging naar de bakker en toen ik terug kwam, hing er een pop. Een prachtexemplaar. Alle zorgen voor ‘niks’. Net op het moment dat ik dacht dat het experiment op niks zou uitdraaien en dat het beestje dood zou gaan, verschijnt die pop. Op een moment dat ik het absoluut niet verwacht, want ik had het graag zien gebeuren.

Voor mij staat het symbool voor ‘ons’ gevecht. Niet opgeven… Ik hoop dat ik ook daar op een dag kan zeggen: ‘Nu is het pad zichtbaar’. En dat ik me dan ook afvraag waarvoor al die twijfels en zorgen nodig geweest zijn…

Ik ben gefascineerd door rupsen en vlinders. Precies daarom, denk ik.





Een klein gebaar dat een wereld van verschil maakt

9 08 2014

Met een bezwaard hart sta ik op. Mijn eerste gedachten gaan naar de patiënte die weet dat ze niet meer kan genezen. Helaas. Het is een schok. Ik vind het verdomd oneerlijk. Dit heeft ook zij niet verdiend.

Tegen de middag beslis ik toch maar mijn gras te maaien. Mijn wereld staat wel ‘stil’ door haar leed, maar het gras groeit toch door. Volgende week wordt veel regen voorspeld en het had deze week eigenlijk al gemaaid moeten worden. Toch maar doen dus.

Als ik de ene helft gemaaid heb en mijn maaiselzak wil leegmaken, vind ik een verrassing bij mijn brievenbus. Daar ligt een stukje groen dat zeker niet uit mijn tuin afkomstig is. Raar! Ik wil het oprapen om bij het maaisel te doen, maar ik zie dat het groen er met een bedoeling gelegd is. Op het groen zit namelijk een grote rups. En ik heb iets met rupsen en vlinders. Ook met lieveheersbeestjes trouwens. Het geeft mij voldoening als ik er een mooie foto kan van maken. Voor mij staan ze een beetje symbool voor ons, patiënten. Ze zijn kwetsbaar en moeten een grote verandering ondergaan, soms wel meerdere vervellingen, maar na hun verpopping worden het prachtige vlinders. Bedankt dus, kabouter, die dit voor mijn deur heeft afgeleverd. Dit is een heel leuk cadeau op zo’n beladen dag. Het deed echt deugd om te weten dat je aan me dacht bij het zien van de rups die bijna in de soep belandde (hij zat op de venkel) en dat je de moeite hebt genomen om hem tot hier te brengen. En hij was zo vriendelijk om 5 uur lang netjes voor mij te wachten in zijn potje tot ik voldoende gerust had om mijn fototoestel boven te halen. Hij doorstond de fotosessie heel geduldig en bleef muisstil zitten (wellicht is hij dus bijna klaar om te verpoppen). Van koken is vandaag wel niks in huis gekomen. Ik heb gezond ‘gesnackt’: rauwe groentjes met brood. En dan toch een Brusselse wafel uit de diepvries met een hoop fruit erbij als dessert. Lekker!

Bedankt kabouter en mijnheer of mevrouw koninginnenpage!

Straks word ik een vlinder.

Straks word ik een vlinder.