Data die doen denken…

1 12 2019

Deze week is voor mij een speciale week. Twaalf jaar geleden is het alweer… Elke dag in die week is er wel iets gebeurd dat ik moment voor moment en woord voor woord kan terughalen. Een week gevuld met heel veel verschillende emoties. Grote angst toen ik op maandag de angiografie zag waarop de tumor en de bloedvaten in beeld gebracht werden en ik dacht: ‘Het kan nooit dat ik hier levend uitkom. Zoveel bloedvaten, dat kan niet goed gaan.’ Boosheid en nog meer angst op dinsdag toen mij nog eens verteld werd wat ik aan de operatie zou overhouden. ‘Ze moeten eraf blijven’, heb ik gezegd. Rust en gelatenheid toen de neurochirurg nog eens langskwam, achter mijn woorden gelukkig mijn angst zag en zei: ‘Mevrouw, het heeft nu lang genoeg geduurd hé, wij gaan dat voor u in orde brengen morgen.’ Van de woensdag weet ik niet zoveel meer. Vol vertrouwen ben ik de operatiekamer binnen gegaan. Ik werd pas wakker op donderdag (toen 6 december) dankbaar voor al wat ik nog kon. Er waren roze wolkjes de eerstvolgende dagen. Grote bewondering voor het werk van de neurochirurgen. Dankbaarheid voor alle telefoontjes, bezoekjes, kaartjes,… zoveel blijken dat mensen aan me dachten. Ik heb die week het hele gamma aan gevoelens doorgemaakt.

Dit is dus altijd een speciale week. Maar dit jaar lijkt het wel nog specialer. Ik dacht ‘toen’ namelijk dat ik hier ‘nu’ al lang niet meer ‘zo’ aan zou denken.

Ik denk ook aan een ‘spreuk’ die ik een paar jaar geleden vond: Soms daagt het leven je uit voor iets waarvoor je zelf nog niet zou kiezen.

De keuze van mijn pensionering zou ik in elk geval nog niet zelf gemaakt hebben… Ik had echter geen schijn van kans. David tegen Goliath. Ik ben nog steeds kwaad op Goliath en zijn helpers. Ik had het anders gehoopt en gedroomd.

Ik probeer door te gaan. Maar ik ben er nog niet. Ik wil nog zoveel meer ‘leven’ in mijn leven dat nu nog teveel ‘overleven’ is.

Dus Sint, als u dit leest, ik wil dit jaar graag een aanzet tot één of meer plekken waar ik ik mag zijn en toch een verschil kan maken op mijn manier en vooral ook nog veel meer mensen die ‘mij’ nog zien door de beperkingen heen zodat ik volgend jaar onbeperkt kan genieten van de dankbaarheid die ik nog steeds voel voor het werk dat toen voor mij verricht is door zeer bekwame handen.

 

 

 





Kerstwens

26 12 2018

De vele kerstfilms en advertenties die ons deze dagen overspoelen, geven allemaal eenzelfde beeld van deze dagen. Helaas is dat niet altijd de werkelijkheid. Ook hier niet.

Maar in deze periode van boodschappen van vrede en hoop, is er één boodschap die ik jullie zeker wil meegeven. Ik heb de afgelopen maanden veel ‘geleerd’ en gelezen over de hersenen: dat stuk van ons dat zo gekwetst is en het ons soms zo moeilijk maakt om gewoon ‘deel te nemen’ aan die dingen die we zo vanzelfsprekend vonden vóórdat ons leven zo veranderde. Ik heb nu  een beetje een beter idee van wat zich elke milliseconde afspeelt in ons brein en dat maal zoveel miljarden keer dat ik  echt nog veel grotere bewondering gekregen heb voor dat systeem. Helaas zit in het fantastische van dat systeem ook de grote kwetsbaarheid die wij dagdagelijks ondervinden. Want als al die processen niet meer allemaal vanzelf verlopen, dan heeft dat echt serieuze gevolgen op ons functioneren en aangezien dat brein van ons veel taken heeft, zijn de gevolgen dus heel divers en vooral ook heel lastig.

Maar ik vond in dat leren ook een boodschap van hoop: de neuroplasticiteit. Onze hersenen veranderen continu. Van moment tot moment. Uw hersenen zijn na het lezen van dit bericht niet meer hetzelfde als ervoor. Uw brein zal nieuwe verbindingen aanleggen terwijl u dit leest. Dat is wat neuronen (zenuwcellen) doen: ze willen constant verbindingen maken. Dat is ook de neurologische basis van leren: een zenuwcel die nieuwe ‘armpjes’ (dendrieten) krijgt en daarmee verbinding maakt met andere cellen. Vroeger dacht men dat dit proces stopte nadat het brein gevormd was. Maar dat is niet waar! Onze hersenen kunnen ons hele leven nieuwe verbindingen maken en doen dat ook…. op basis van onze ervaringen, onze omgeving. Laten we dus met zijn allen deze boodschap van hoop onder mekaar ‘verspreiden’. We kunnen blijven werken aan ons brein. Al wat we doen, heeft echt een invloed. Laat ons vooral mekaar helpen daarin te blijven geloven! Als dat geen mooie kerstboodschap is… Toch?





Reculer pour mieux sauter

28 07 2018

Zo formuleerde mijn dokter het. Oftewel: rust. Platte rust omdat ik niks anders kan. Voor lotgenoten zal het in elk geval niet vreemd klinken. Maar doen we het ook? Durven en kunnen we eraan toegeven?





Goede da(d/g)en

25 07 2018

Het lijkt wel feestweek, deze week. Amai! Het is zo vaak zo moeilijk, maar deze week lijkt alles wel ‘vanzelf’ te lopen. Dat is echt een fijn gevoel. Het begon met de tickets voor de circusvoorstelling waar ik eerder over schreef en onverwacht begrip van een medewerker bij Proximus waar ik al 6 weken een gevecht voer om een fout rechtgezet te krijgen. Het laatste is nog niet opgelost, maar dat iemand begreep, dat voelde al goed. En gisteren had ik ineens bezoek van een vriend van vroeger. Iemand die ik heel erg kan appreciëren en die ik ook heel dankbaar ben voor zijn hulp, maar die ik al jaren niet meer had gezien. Ik was die middag eigenlijk een beetje teleurgesteld omdat ik niet naar de kapper kon omdat ik er in de agenda niet meer bij kon, maar achteraf gezien was dat een heel gelukkig feit, want anders was ik niet thuis geweest toen hij langs kwam. Ik heb daar heeeeeeeeel veel deugd van gehad.

En dan was er ook nog het ‘babbeltje’ met de twee jobstudenten van WWF. Ze kwamen met een verhaal over de tijger aan de deur bellen. Ik luisterde en gaf hen wat van mijn tijd uit respect omdat zij bij dit warme weer hun tijd geven aan de zorg voor dat dier. Hun verhaal eindigde (uiteraard) met de vraag of ik een tijger wilde adopteren. Dat zou ik op mijn manier wel willen, maar dat gaat niet. De prioriteiten liggen nu anders. Maar ik vroeg hen of ik hen met dit warme weer plezier kon doen met een ijsje. (Ik had mijn goede daad voor die dag nog niet gedaan. ;-)) En dus belandde ik met twee gedreven jonge mensen in de koelte van mijn keuken en hadden we nog een fijne babbel over de natuur. Ze hebben me verrast met hun ‘wijsheid’ en hun ‘zorg voor anderen’.

Dit noem ik vitamientjes voor het hart. Ik moet dit gevoel zien ‘in te kaderen’ en ‘vast te houden’ om dan weer boven te halen op moeilijke momenten.

 

 





Even in een andere wereld

22 07 2018

Goh! Wat is het toch fijn als je meegenomen wordt in een voorstelling. Gisteravond had ik het geluk mee te mogen op stap in de sprookjeswereld van Collectif Malunés. Deze voorstelling is een mix van acteren, zang en acrobatie. Heel symbolisch, doet nadenken over… , wil op sommige momenten ook provoceren (denk ik toch), maar laat je ook met verstomming en bewondering kijken naar de acrobatie. Dat niveau van kunnen, daar is wellicht heel veel hard werk voor nodig. Vele uren training. En volharding.

Het was toch wel een stap om er naartoe te gaan. En het was ook wel weer confronterend, want ik werd duizelig zodra ik de duistere tent binnen ging, werd ook weer geconfronteerd met mijn gehoorsverlies en na de voorstelling was het ook wel weer ‘genoeg’ geweest voor mijn hersenen, maar toch ben ik blij dat ik het meegenomen heb. Bedankt ‘Uitwijken’ en ‘Cirque Plus’ voor deze kans en proficiat Collectif Malunés.





Rotdag wordt verrassingsdag

18 07 2018

Rotdagen zijn lastig. Maar op sommige dagen zijn ze nog lastiger. En dat was vandaag het geval. Deze datum heeft iets speciaals voor mij en dus wilde ik vandaag iets leuks doen. Helaas heb ik die plannen moeten veranderen. Hoofdpijn is namelijk echt een pretbederver als je jezelf eens wilt trakteren.

Omdat ik  beslist had  dat ik  die pijn en misselijkheid niet mijn hele dag zou laten bederven, heb ik mezelf vanavond dan toch uit de zetel gesleurd om naar de openluchtvoorstelling van ‘Uitwijken’ te gaan kijken. Het was een mooie avond ervoor: niet te warm, maar toch warm genoeg, geen regen. De organisatoren hadden de perfecte dag uitgekozen.
De mensen die naast me zaten, waren al vertrokken toen de organisator aankondigde dat er tickets voor een evenement van volgend weekend onder een bank plakten en ja… dat was onder de plaatsen naast mij op de bank. Een onverwachte afsluiter waardoor ik me deze dag binnen vijf jaar wellicht zal herinneren als de dag die slecht begon, maar toch drie mooie verrassingen bracht…





Begrip

20 06 2018

Gisteren was een superdag voor mij. Ik had een afspraak in het ziekenhuis en onverwacht kreeg ik heel veel begrip. Echt begrip. Dit is iemand die haar job blijkbaar met hart en ziel doet. Ik ben er dankbaar voor. Héééél dankbaar.

Helaas krijgen we vaak te maken met het tegenovergestelde. Vandaar dat ik besliste om het volgende filmpje hier maar eens te posten. Ik hoop dat het jullie ook het gevoel van begrepen te worden, kan geven. Het is een filmpje dat het SIG gemaakt heeft. Voor mij benadrukt het de onzichtbaarheid van hersenletsels.

Hier vind je het.





Vliegen met gekwetste vleugels

22 04 2018

 

gekwetste vlinder

Met dit mooie zomerweer kon ik vandaag niet thuis blijven. In een voor mij tot nog toe onbekend natuurgebied kwam ik deze vlinder tegen. Het is een klein geaderd witje waarvan één vleugel na het uitkomen uit de pop om één of andere reden niet goed uitgevouwen is en dus ook niet echt ‘bruikbaar’. Maar ondanks zijn ‘beperking’ deed hij toch verwoede pogingen om van bloem tot bloem te vliegen. Mijn hart bloedt als ik zoiets zie. Ik zou willen helpen, maar kan niets doen. Ik vrees dat hij geen echte kans heeft in de natuur… De natuur kan hard zijn. Hij deed zo zijn best. En dat doet mij aan mijn eigen situatie denken. Ook ik probeer zo hard om weer te ‘vliegen’ met een gekwetste ‘vleugel’. En ook dat is heel vaak heel hard. ‘Economisch’ denken in termen van ‘winst’ zorgt ervoor dat ik zo vaak tegen muren bots op zoek naar ‘een plekje’ en ik zou toch zo graag weer ergens mogen ‘bijhoren’. Een verschil kunnen maken. Mogen meedenken… Maar vorige donderdag, dat was een dag om in te pakken in een cadeautje met een ferme strik errond. Mij was gevraagd om aan studenten psychologie te komen vertellen hoe het is om met een ‘gekwetst brein’ te leven. En dat heb ik met plezier gedaan. Het was heel spannend vooraf en het is goed dat het nu even wat rustiger kan, maar het is mij toch gelukt. Het was in elk geval muisstil in het lokaal. Ik hoop dat ik een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan meer begrip voor ‘patiënten’. En dat geeft mij dan weer een beetje hoop. Hoop dat ik hier toch nog iets kan betekenen…

 





Healing…

11 03 2018

Deze vond ik bij het zoeken naar positieve quotes voor vandaag. Hij is zo ‘de nagel op de kop’ dat ik hem met jullie wil delen. Ik houd me eraan vast voor de volgende dagen.

Healing comes in waves
and maybe today the wave hits the rocks

and that’s OK
that’s OK, darling

you are still healing
you are still healing…

Ljeoma Umebinyuo, be gentle with yourself

Prettige zondag!





Week van de hoogbegaafdheid

10 03 2018

Vandaag start de week van de hoogbegaafdheid. Ik ben heel blij met dit initiatief. Ik hoop dat er eindelijk eens wat bewustwording groeit voor dit ‘probleem’. Ik hoor het u al denken: hoogbegaafdheid, dat is toch geen probleem? Dat is een luxe!

Dat is één manier om het te bekijken. Het is inderdaad zo dat mensen die hoogbegaafd zijn veel sneller iets door hebben dan een ander. Maar of dat altijd een luxe is, is maar de vraag. Stel je maar eens voor dat je alles al doorhebt vóór de les begint en dat je netjes alle oefeningen maakt. En dan ben je klaar… En… je krijgt nog een reeks van dezelfde soort oefeningen… Zeer ‘afstompend’. De onderwerpen waarin jij geïnteresseerd bent, komen niet aan bod, want die zitten pas in de leerplannen van het hoger onderwijs. Ondertussen probeer je toch maar mee te doen met de anderen, maar de verveling slaat toch wel eens toe.

Maar hoogbegaafdheid is zoveel meer dan alleen maar intelligent zijn. Ook gedrevenheid, autonomie, creativiteit en sensitiviteit zijn kenmerken van hoogbegaafden. Ze hebben ons zoveel te bieden!

Het onderwerp ligt mij nauw aan het hart om twee redenen:
Ten eerste heb ik de kans gekregen om een klein beetje verschil te maken voor een hoogbegaafd kind. En het is werkelijk een ‘briljantje’, niet alleen qua intelligentie, maar ook als persoon. Ik wil alleen het beste voor haar.
Maar daarnaast voelt het sinds mijn hersenletsel ook voor mij aan alsof ik niet meer ‘op mijn niveau’ word aangesproken. Ik word niet meer (h)erkend als ‘expert’ en ik mis de echte uitdagingen van vroeger… En daar heb ik het heel lastig mee.

Ik las in een boek over hoogbegaafdheid dat ze het je verdraaid lastig kunnen maken in de klas als ze zich vervelen. Maar ze hebben het zelf ook verdraaid lastig dan. Maar geef ze passende uitdagingen en je ziet ze helemaal open bloeien en ziet hoeveel ze kunnen betekenen…  Ik vrees dat ik precies weet hoe het voelt…

Ik hoop voor alle hoogbegaafden dat er vele ogen open gaan deze week. Maar ik hoop ook een beetje voor mezelf dat er eens iemand op mijn pad komt die het ook voor mij waar kan maken dat ik weer ergens ‘echt’ mag bij horen, echt ‘expert’ kan zijn…