Healing…

11 03 2018

Deze vond ik bij het zoeken naar positieve quotes voor vandaag. Hij is zo ‘de nagel op de kop’ dat ik hem met jullie wil delen. Ik houd me eraan vast voor de volgende dagen.

Healing comes in waves
and maybe today the wave hits the rocks

and that’s OK
that’s OK, darling

you are still healing
you are still healing…

Ljeoma Umebinyuo, be gentle with yourself

Prettige zondag!





Week van de hoogbegaafdheid

10 03 2018

Vandaag start de week van de hoogbegaafdheid. Ik ben heel blij met dit initiatief. Ik hoop dat er eindelijk eens wat bewustwording groeit voor dit ‘probleem’. Ik hoor het u al denken: hoogbegaafdheid, dat is toch geen probleem? Dat is een luxe!

Dat is één manier om het te bekijken. Het is inderdaad zo dat mensen die hoogbegaafd zijn veel sneller iets door hebben dan een ander. Maar of dat altijd een luxe is, is maar de vraag. Stel je maar eens voor dat je alles al doorhebt vóór de les begint en dat je netjes alle oefeningen maakt. En dan ben je klaar… En… je krijgt nog een reeks van dezelfde soort oefeningen… Zeer ‘afstompend’. De onderwerpen waarin jij geïnteresseerd bent, komen niet aan bod, want die zitten pas in de leerplannen van het hoger onderwijs. Ondertussen probeer je toch maar mee te doen met de anderen, maar de verveling slaat toch wel eens toe.

Maar hoogbegaafdheid is zoveel meer dan alleen maar intelligent zijn. Ook gedrevenheid, autonomie, creativiteit en sensitiviteit zijn kenmerken van hoogbegaafden. Ze hebben ons zoveel te bieden!

Het onderwerp ligt mij nauw aan het hart om twee redenen:
Ten eerste heb ik de kans gekregen om een klein beetje verschil te maken voor een hoogbegaafd kind. En het is werkelijk een ‘briljantje’, niet alleen qua intelligentie, maar ook als persoon. Ik wil alleen het beste voor haar.
Maar daarnaast voelt het sinds mijn hersenletsel ook voor mij aan alsof ik niet meer ‘op mijn niveau’ word aangesproken. Ik word niet meer (h)erkend als ‘expert’ en ik mis de echte uitdagingen van vroeger… En daar heb ik het heel lastig mee.

Ik las in een boek over hoogbegaafdheid dat ze het je verdraaid lastig kunnen maken in de klas als ze zich vervelen. Maar ze hebben het zelf ook verdraaid lastig dan. Maar geef ze passende uitdagingen en je ziet ze helemaal open bloeien en ziet hoeveel ze kunnen betekenen…  Ik vrees dat ik precies weet hoe het voelt…

Ik hoop voor alle hoogbegaafden dat er vele ogen open gaan deze week. Maar ik hoop ook een beetje voor mezelf dat er eens iemand op mijn pad komt die het ook voor mij waar kan maken dat ik weer ergens ‘echt’ mag bij horen, echt ‘expert’ kan zijn…

 

 





Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat…

1 03 2018

Ik heb het lastig de laatste weken. Teveel frustraties – teveel gevechten – teveel teleurstellingen, altijd weer ‘neen’. Ik heb het gevoel dat het me niet meer lukt.  Ik voel me een bedelaar. Ik bedel om afspraken, om echt begrip, om meer zinvolheid en nog zoveel meer. Ik heb meer hulp nodig, maar er komt er juist steeds minder… Ik loop op eierschalen om toch maar niemand lastig te vallen of tegen de haren in te strijken, maar ook dat lukt niet.

Vandaag breng ik kotsmisselijk in de zetel door. Ik weet niet goed waarom. Ik ben maandag wel over de grens gegaan, maar de misselijkheid daarvan zou toch al wel over moeten zijn. Het is gewoon allemaal een beetje teveel, denk ik. Deze stress kan mijn brein best missen, vrees ik. Maar dit heb ik niet zelf in de hand. Anderen hebben de ‘macht’, ik kan alleen maar stil toezien over hoe zij beslissen. ‘Wie ben ik nog?’, is een vraag die tegenwoordig vaak door mijn hoofd gaat. In deze wereld die zeer economisch denkt, is het moeilijk om een plekje te vinden als je iets mankeert. Alles moet ‘opbrengen’, ‘passen binnen de geijkte paden’. En daar kan ik helaas niet meer aan voldoen.

Positief blijven is de boodschap. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat… Deze quote vond ik op het internet, maar ik weet niet van wie hij is. Ik doe mijn best. Er was gelukkig één uitzondering en daar houd ik me voorlopig aan vast. Ik kreeg het verhaal te horen van een arts-specialist die vele jaren patiënten had gezien tot hij zelf patiënt werd en precies dat probleem kreeg dat hij zelf ooit behandelde. Ineens besefte hij dat het er ‘aan de andere kant’ wel anders uitziet dan de ‘theorie’ bedenkt. En nu beseft hij waar hij als arts tekort geschoten heeft en zou hij dingen anders doen.

Ik ben ‘helaas’ niet het soort persoon dat een ander toewenst wat mij overkomen is. Maar het zou mij wel een hoop nodeloze gevechten kunnen besparen als iedereen eens even kon voelen waar wij als patiënt mee te maken krijgen. Ik denk dat bedelen dan niet meer nodig zou zijn…