Werk…

16 11 2015

Een uitspraak van iemand blijft knagen. Deze: ‘Ik ben bij de vakbond geweest om uit te laten zoeken hoe lang ik nog moet werken…’ Het verhaal ging nog even verder, maar ik heb het niet echt meer gehoord. Mijn oren vingen de klanken die ze produceerde nog wel op, maar mijn brein was met mijn eigen gedachten bezig. Ik zou ZO GRAAG terug gaan werken. Terug naar die job die me zoveel voldoening opleverde, terug naar al ‘mijn’ kindjes, mijn collega’s en ‘mijn’ ouders. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik niet besef wat ik mis: mogen organiseren, verantwoordelijkheid dragen, bezig zijn met kinderen en daarbij vooral niet te vergeten iets betekenen voor anderen, een positief verschil maken in hun leven… Ik SNAK ernaar!

Oh neen, ik hoef me nu op dit moment geen zorgen te maken over leerplannen, klachten van ouders, naderende (of ver in de toekomst liggende) doorlichtingen, problemen met lesuren…. maar denkt u echt dat dit beter is? Ik kan u daar heel snel en heel direct op antwoorden: ‘NEEN, ABSOLUUT NIET.’ Ik wil onmiddellijk, hier en nu, gisteren desnoods, wisselen.

Zo graag zou ik mensen willen verbeteren als ik de uitspraak hoor waarmee deze blogpost begon en hen zeggen: ‘Je bent gaan vragen hoe lang je nog MAG werken.’ Maar ik denk niet dat het zin heeft. Mensen zullen het niet beseffen. Zalig zij die niet weten hoe dit voelt…





Welkom!

11 11 2015

Goh, wat krijg ik veel bezoek vandaag! De overgrote meerderheid daarvan wordt blijkbaar doorverwezen via facebook. Ik kan wel niet uitvissen van welke pagina jullie hier op mijn site terecht komen, maar ik heet jullie allemaal van harte welkom. Jullie zijn blijkbaar met velen op zoek naar informatie. Ik hoop dat je hier vindt wat je zoekt en als dat niet het geval is, stel je vraag gerust rechtstreeks op mijn mailadres. Wie weet kunnen we samen toch aan de juiste informatie geraken.