Herfstzonnetje

25 10 2015

IMG_3363

Vanmiddag kon ik het herfstzonnetje niet weerstaan. Ik motiveerde mezelf door te zeggen dat het misschien de laatste mooie dagen zijn. Dus stapte ik de badkamer in om mezelf klaar te maken voor een boswandeling. Toen ik klaar was, was het zonnetje helaas weg, de pijn echter niet. Maar omdat de auto al buiten stond, ben ik toch vertrokken. Soms zijn het kleine dingen die helpen om een stap toch te zetten.

Duizelig en met een slakkengangetje slenterde ik door het stukje bos waar op dit moment helaas niet zoveel meer van overblijft.  Grote machines hebben stukken natuur opgeëist – hopelijk met de bedoeling om het straks weer mooier te maken. Dat zou ook het vluchtende hertje dat ik bij mijn aankomst zag, willen, denk ik. Maar mijn wandeling startte dus toch al met een bijzonder moment. Zo vaak krijg je tegenwoordig niet de kans om een hertje in de natuur te zien.

Naast de pijn had ik ook mijn grote vriend meegenomen: mijn fototoestel. En ik zag dat dat goed was. Want ik vond toch een paar pareltjes die aan die machines ontsnapt waren. Die vriend zorgt er dan voor dat ik door de pijn heen bijt en toch door de knieën ga om dicht bij de grond een klein stukje wonder vast te leggen. Een getuigenis van iets dat de mens onmogelijk zou kunnen creëren. Weer recht staan was op sommige momenten heel moeilijk, maar toch was het het waard. Ik ben blij dat ik doorgezet heb. Misschien kunnen jullie hiervan evenveel genieten als ik…

  IMG_3373

 

IMG_3351





Woorden en gebaren

13 10 2015

Soms zegt een gebaar heel veel, evenveel als woorden kunnen zeggen…

Vandaag was dat voor mij een vuist tegen mijn vuist op het einde van een afspraak. Niet als gebaar van vechten, of misschien toch, maar dan in positieve zin: ik vecht met je mee…

Bedankt!