100 kaarsjes

23 03 2015

Mijn honderdste blogbericht…

Ik heb even gewacht om dit te schrijven omdat ik er eigenlijk iets speciaals van wilde maken. Een bericht met erg goed nieuws of zo erin. Iets waarbij ik een foto van vuurwerk kon zetten. Iets dat ik had kunnen ‘bereiken’ voor lotgenoten. Maar ik denk niet dat het zin heeft het nog langer uit te stellen. Het zal zonder dat nieuwtje moeten, want het is er niet en ik denk ook niet dat het er in de nabije toekomst komt. Mijn afspraak van januari waar ik dacht begrip te vinden voor onze problemen, heeft tot nu toe niks opgeleverd. Ik heb een mail gestuurd om te vragen naar resultaten, maar het antwoord blijft uit. Ik heb dus het gevoel dat de boodschap in dovenmansoren gevallen is. Ook een mail die ik stuurde naar een andere organisatie om uit te leggen welke rotsen op ons pad liggen, blijft onbeantwoord. Ik kreeg wel een antwoord dat hij zou doorgestuurd worden naar degene die verantwoordelijk is voor ‘kwaliteit van leven’. Het stemde me positief, want laat het daar nu eens om draaien: om onze kwaliteit van leven. Helaas… geen antwoord. En een derde mail naar nog een andere dienst leverde na 15 werkdagen en een herhalingsmail alleen de mededeling op dat ‘eraan gewerkt wordt’… Ja… Dan maar een honderdste blogbericht zonder ‘groot nieuws’.

En toch… blijven we doorgaan. Ondanks alle rotsen op het pad en het feit dat ik van het kastje naar de muur gestuurd word. Overal krijg ik het antwoord dat het probleem niet bij hen ligt. Dus moet ik telkens weer ergens anders heen. Ik zou willen schrijven ‘onvermoeibaar’, maar dat klopt niet. Het is vaak lastig. En heel erg frustrerend. Er verandert niet echt iets. Ik zie weinig of geen resultaat. En ik betaal ervoor met dagen (na de afspraak in januari zelfs met weken) gevuld met misselijkheid en weinig kwaliteitstijd. Maar het moet. Omdat ik wil. Omdat ik mijn neurochirurgen wil bedanken voor de tweede kans die ik door hen kreeg. En omdat er toch mensen zijn die mij al die honderd kaarsjes lang al steunen. Ondanks alle ‘lasten’ blijven ze paraat om mee te helpen denken hoe we nu weer verder kunnen. Met kleine stapjes. We proberen. Toch positief dus. Want ook dat is het waar het eigenlijk om draait: samen onderweg zijn. Samen zoeken naar een nieuwe weg met weer meer kwali-tijd ondanks de beperkingen die ons nieuwe hoofd ons oplegt.
Bedankt!





Doorzettingsvermogen

5 03 2015

11.00 u: Yes!!!! De mooie dag die ze beloofd hebben, is er ook. Het zonnetje schijnt heerlijk. Fijn ontwaken zo! Straks maak ik een wandelingetje. Maar eerst toch ontbijten en de vaatwas uitruimen en vegen.

Een uurtje later: Bwah… wat ben ik misselijk. Mijn hoofd vindt het nu al genoeg geweest voor vandaag. Wellicht nog een gevolg van het gesprek van gisteren. Het is wel goed verlopen, maar het is toch teveel geweest blijkbaar. Enfin, dan maar rusten. Ik moet wel nog aardappelen in huis halen voor morgen.

Nog twee uur later: Weet je? Ik eet gewoon boterhammen vanmiddag. Ik voel me veel te misselijk om te koken. Soep opwarmen dus maar en boterhammetjes smeren, dat smaakt ook.

Tegen half vijf: Ik ga even naar boven naar mijn rustig plekske om wat te lezen, anders val ik hier in slaap en dan is mijn slaap voor vannacht misschien verstoord. Vijf minuten later lig ik echter toch in dromenland, want anderhalf uur later vind ik het boek op de grond en kan ik mezelf slechts met veel moeite weer naar de werkelijkheid terugbrengen… Maar aangezien het al zes uur is, moet ik nu toch aardappelen halen zodat Isabelle morgen kan koken. Binnen een half uurtje, want het warenhuis sluit hier om zeven uur.

Een half uur later sta ik hier in het dorp in de winkel. En net nu zijn de aardappelen op natuurlijk. Helaas, maar ’t is niet anders. Ik wil (moet) gaan rusten in mijn zetel, maar ik wil ook (moet er ook voor zorgen) dat Isabelle kan koken morgen. Dus dan kan ik toch beter de 10 km naar het dichtstbijzijnde grootwarenhuis afleggen. Gelukkig zijn de aardappelen daar wel op voorraad. Een half uur later ben ik weer thuis (soms is winkelen in tegenstelling tot vroeger voor mij nu echt alleen gewoon datgene pakken wat ik hoognodig heb, naar de kassa en rechtstreeks terug naar huis), nog misselijker nu en nu ook met lichte hoofdpijn. (En ik ben een bak water vergeten, maar dat kan nog even wachten, ik heb nog een fles. Alleen had ik onderweg wel gedacht die ook nog mee te brengen terwijl ik er nu toch was.)

Wie eens een doorgedreven training nodig heeft in doorzettingsvermogen en doorbijten, hoeft alleen maar eens aan mij of mijn lotgenoten te vragen of hij/zij ons hoofd eens een tijdje mag lenen. Trainingsmogelijkheden in overvloed! 😉

En nu gaat deze dame de zetel in. Het zullen wel weer boterhammen worden. Koken, dat zit er echt niet meer in.