Frustraties

17 09 2013

Een vriendin van mij is geopereerd. En een vrijwilliger die mij nauw aan het hart ligt ook. Beide in Antwerpen. Maar ik kan er helaas niet alleen naartoe. Omdat ik niet én naar daar kan rijden, de bezoekjes afleggen en terugrijden. Dat is veel te ver over mijn grens. Helaas is iedereen druk bezet en kan ik er dus niet heen.

Dat is het meest frustrerende van mijn beperkingen: altijd weer afhangen van anderen en altijd weer een last moeten zijn… Ik droom van een dienst die -liefst gratis of anders betaalbare- praktische hulp biedt aan patiënten. Het zal nog even een droom blijven, maar ooit… ga ik op zoek naar subsidies daarvoor. Zodat niemand zich nog een last moet voelen.

Een andere mogelijke oplossing werd mij net aangereikt door die vriendin: ‘Beam me up, Scotty!’. Degene die die machine op de markt brengt, krijgt van mij de nobelprijs voor de zieken.