Genieten!

24 03 2013

roodborstje

Hier is vannacht 20 cm sneeuw gevallen. Schit-te-rend! Ik bekijk een aantal dingen toch wel heel anders dan vroeger. En ik ga vandaag van het landschap en mijn vogeltjes genieten (en ze wat extra voeren)!!! Heb je al eens bedacht hoe wonderlijk het is dat die beestjes in die kou overleven? Zonder dikke winterjas trotseert dit roodborstje de ijzige wind om mijn tuin te komen bezoeken….





Wijsheid

20 03 2013

Ik had vandaag een afspraak in het revalidatiecentrum. Omdat ik daar op dit moment niet zelf kan geraken, maak ik gebruik van patiëntenvervoer. Vandaag was mijnheer André mijn chauffeur. Ik heb daar nog geen slechte chauffeurs gehad, maar deze is toch mijn favoriet. (Sorry voor de anderen, dat wil niet zeggen dat ik niet met jullie wil meerijden.)

Deze man, daar kunnen er velen nog veel van leren. Hij doet zijn job met plezier. Hij heeft respect voor de patiënten, heeft altijd wel een paar verhaaltjes klaar, soms zelfs een mopje waar je intrapt, is apetrots op en houdt duidelijk van zijn gezin en brengt mij bijna altijd fluitend op mijn bestemming. Toen ik hem daarop wees en hem zei dat ik me niet kon voorstellen dat hij ooit slecht gehumeurd is, antwoordde hij daar bevestigend op. Hij zei dat het al heel slecht moet gaan, eer hij van zijn stuk is. En hij voegde toe: ‘Ik hoor hier zoveel verhalen dat ik zoiets heb van: Als je gezond bent, heb je geen reden tot klagen.’

Een wijs man!

Bedankt, mijnheer André!





(H)op!

18 03 2013

Ik ‘sleep’ me door de dag heen. Al sinds vanmorgen. Slapen zit er niet in. Ik heb al twee keer een dutje proberen te doen, maar ’t lukt me niet.

Dus dacht ik: ‘Ik probeer het even weg te fietsen.’ Maar dat was helaas één van mijn mindere ideeën… Een heel slecht idee zelfs. Ik heb me terug hierheen gesleept. En ik heb het gehaald. Want opgeven… dat staat niet in mijn woordenboek. Maar dit wordt dus een niet zo productieve dag…

Er zit niks anders op dan het tempo van mijn hoofd te volgen. Ik zou het anders willen, maar ’t is niet anders. Vorige week nog zei ik tegen één van mijn huisartsen: ‘Ik wil mijn eigen hoofd terug.’ Ze antwoordde heel meelevend: ‘Ik weet het en je weet dat ik het je zou geven als ik kon…’

Gelukkig is dat nu ik hier alleen in een vakantiebungalow zit, minder erg. Het is hier stil en ik heb ‘mijn’ vogeltjes in de tuin om naar te kijken vanuit mijn zetel.

Aanvulling om drie uur ’s nachts:
Ik heb nog altijd geen oog dicht gedaan. It’s one of those days! (Of beter gezegd nights op dit moment.) Vre-se-lijk!





Multi-tasking

17 03 2013

Ik smeer een boterham voor een vriendin die op bezoek komt en zet ondertussen ons gesprek verder. Of dat dacht ik te doen, want ik stel vast dat dat niet lukt. Ineens besef ik dat ze een vraag gesteld heeft, maar dat ik zelfs niet weet waarover ze aan het praten was. Ik moet stoppen met smeren om te kunnen luisteren en antwoorden. En haar even uitleggen dat ik het niet gehoord heb en waarom.

Ik voer een gesprek terwijl ik een wortel eet. En bijt daarbij een aantal keer op mijn lip…

Mijn ‘automatische piloot’ laat het afweten. Ik moet alles bewust doen of het loopt fout. En multi-tasking is niet meer aan mij besteed.

Ik zou zo graag mijn eigen hoofd terug krijgen dat dat wel kon.

Een vriend-chirurg die ik drie weken na de operatie vertelde dat ik geen twee dingen tegelijk meer kon, maakte er een grapje over. Op dat moment vond ik het nog niet zo erg als nu, ik stelde het alleen maar vast. De operatie was nog niet zo lang voorbij en ik was ervan overtuigd dat dat wel snel weer in orde zou komen. Hij wilde het ‘luchtig’ houden en zei: ‘Oh, hebben ze van u een man gemaakt?’

Ondertussen kan ik er niet altijd meer mee lachen. Op sommige dagen wel, dan zeg ik gewoon tegen mezelf dat mijn brein een steekje laat vallen. Maar soms… Mensen, zorg alsjeblieft goed voor je hoofd. Doe geen roekeloze dingen. Zolang je een ‘normaal’ brein hebt, besef je niet wat het allemaal tegelijk voor je doet. En hoe fijn dat is dat dat allemaal kan. En wat een wonder dat is!





De juiste hulp

8 03 2013

Het is als patiënt zo belangrijk dat je bij de juiste artsen terecht komt. Hersenkwetsuren zijn een vrij ‘nieuwe’ tak van de geneeskunde. Niet iedereen is er dus van op de hoogte. Ik hoor schrijnende verhalen over mensen die steeds weer moeten horen dat het ‘tussen hun oren’ zit, hoewel ze zelf weten dat dat niet zo is.
Maar je kunt alles wel ‘psychologisch’ uitleggen als je wil. Er is bij iedereen wel ‘ergens iets’ waar hij het moeilijk mee heeft. En ‘stress’ is ook zo’n ‘dooddoener’ de dag van vandaag. Hoe vaak ik dat al heb moeten horen!

Ik kan alleen maar zeggen zoals mijn professor het zegt: ‘Wat er ook gebeurt, blijf in jezelf geloven.’ Maar ik weet uit ervaring hoe ‘van slag’ je bent telkens als je weer zo’n consult hebt moeten doorstaan. Ik heb mezelf ‘tig’ keren weer ‘samen’ moeten rapen na een uitspraak over een ‘verwerkingsprobleem’. Maar echt! Als je zelf weet dat het niet pscyhologisch is, maar een fysieke oorzaak moet hebben, blijf dan zoeken. Er zijn schitterende artsen die je wel geloven. Die wel met je willen zoeken naar een oplossing. Echt waar!