Onmogelijk?

20 02 2013

Ze wisten niet
dat het onmogelijk was.
Dus ze hebben het gedaan. (Mark Twain)

Een citaat dat ik gisteren vond. Omdat het me zo aansprak, heb ik het gisteravond en vanmorgen eens netjes op papier gezet met mijn verf en kalligrafiepen.

Toch met een beetje voorbehoud in ‘onze’ wereld (die van de mensen met een gekwetst brein), want het heeft ook geen zin om je energie te ‘verspillen’ aan dingen waar je tegenaan blijft lopen, maar toch wel waar in een aantal situaties, denk ik. Ik zal het (proberen te) gebruiken om te blijven geloven in mijn zoektocht naar een betaalbare eigen plek. Misschien dat het dan (samen met de ondersteuning van mijn hulpverleners die ik zeer dankbaar ben omdat ze niet opgeven) de teleurstellingen wat kan ‘opvangen’ als ik dit ergens hang waar ik het een paar keer per dag zie.

It’s worth trying!





Vechten

12 02 2013

Ik wil niet meer moeten vechten.
Geef mij het recht om te zijn wie ik ben. Met alle beperkingen die door mijn hoofd opgelegd worden.

En help mij om met dat nieuwe hoofd een leven uit te bouwen dat voor dat nieuwe hoofd leefbaar is. Zonder alle gevechten.

Stap 1 is een eigen plek. Een betaalbare, rustige, gezonde plek, zonder Wifi of gsm-masten. En een andere stap waar ik niet zelf voor kan zorgen zijn de uitzonderingen. Geef mij uitzonderingen op ‘standaardprocedures’ zodat ik met mijn hoofd kan leven. Echt leven. Zonder gevechten en zonder angst voor een nieuwe tumor. Want die leg je niet zomaar naast je.

Alsjeblieft.
Alle hulp is welkom.

Want ik ben moe gevochten.





Rijp

9 02 2013

rijp1

rijp 2

Hier heb ik dus vanmorgen van genoten!





Diamanten

9 02 2013

Toen ik vanmorgen wakker werd en door het raam keek, zag ik een schitterend berijpte tuin. Ik kon niet anders dan mijn fototoestel nemen en met een dikke jas en nog in mijn pyama naar buiten om wat foto’s te maken. Ontbijten bestond niet meer. Er was alleen nog dat grasveld en die knoppen en bloemen met die schitterende ijskristallen. Het deed mij denken aan het verhaal van de rijke bramenplukker van Godfried Bomans. Wij hadden op school een aangepaste versie voor de kinderen. Het echte verhaal eindigt nogal wreed.

Voor wie het niet kent: deze link (drie versies: de eerste voor volwassenen, de twee andere voor kinderen): de rijke bramenplukker

Toen ik uiteindelijk naar binnen ging om te ontbijten, was er een uur voorbij gegaan… Tijd kan soms ‘vliegen’.

Nu kijk ik er al naar uit om vanavond de foto’s te bekijken en er eentje uit te zoeken om hierbij te zetten. Ik hoop dat er een goede bij zit. Maar nu moet ik eerst rusten. Ik heb een hoofd als een baksteen. Foto’s nemen vraagt serieuze concentratie. Maar ik heb genoten! Jullie misschien later ook.